OZAN ÖZDEMİR ŞİİRLERİ

[mehmet karakoca]

BİR ŞANS DAHA
Gözlerinde dar ağacı kur
gelip kendimi asayım orada
Kipriklerini öyle bir kapatki çıkışım olmasın
Yaşlarını içine akıt heyelan vursun dört bir yandan
Battıkça batayım kurtuluşum olmasın
Kaşlarını öyle bir çatki öfkenle sarsılayım
Aslan gibi yürek kedi gibi ayaklarına kapansın

Suçumun affı yok af çıkarmı bilmem bana
Dilini yılandan eyle zehrini akıt bana
Kör satırın tersi ile
Boynumu kıl eğledim
alsana

Vur zinciri sırtıma doğrulursam namerdim
Sahibimsin köle gibi sevdim
As kes vur amma
Deme bir kere terkeyeledim

Uçurumlara savurma beni saçlarınla
Senin yanında günah keçisi olayım
Tut sürü sürükle her kızdığında
Öfkelerinin bekçisi olayım

Sıkıntılarında yaslan başını koy omzuma
İstediğin an ağlama duvarı olayım
Sevinçlerinde koş gel tef çal bana
İstediğin an eğlendiren köçek olayım

Yeterki bırakma mahkum olsun bedenim
Sildirme, adına kayıtlı kalsın vekaletim
Arada bir bardak su ver içim yanmasın
Ben kendimi sana çoktan hapseyledim

Her türlü eziyetine fedadır bu can
Ağzımdan burnumdan gelsede kan
Herkesi terket güle güle dede
Ben olmayayım gönlünden uğurlanan

Mecnun eyleyip dağ dağ gezdirme beni
Kerem misali alev alev yandırma beni
Seviyorsan ne olur birkere seviyorum de
Aşkın eline düştüm kandırma beni

Suskun bakışların oktan beter yaralar
Bu anlamsız bakışlar beynimi tırmalar
Mahkum oldum köle oldum bekçi oldum sana
Ne olur, ne olur bir şans daha ver bana

Ozan Özdemir

[mehmet karakoca]

Sen uyurken geceleri kalkıp seni izliyorum
Yüzün gülümsüyor bazen,bende gülüyorum
Ve sonra gözyaşların geliyor arkasından
Ağlıyorsun,
bende ağlıyorum
Nefes alış verişlerini izliyorum saatlerce
Sonra şükrediyorum allaha
Çünkü aldığın her nefes beni hayata bağlıyor
Ve her gece binlerce kez seni seviyorum diyorum
Ama sen bunu bilmiyorsun

Saati kurmuyorum, sende uyanmayasın diye
Ama kalbimi kuruyorum
ve hergece saat üç'te tiktaklar uyandırıyor beni
Usulca kalkıyorum yanından kıpraşmadan
Gözlerimi gözlerine bırakıyorum,
gördüğün rüyalara girebilmek için
Her ne kadar burada yanında olsamda
Rüyalarında'da olmak mutlu ediyor beni
Gördüğün güzel rüyalarda papatyalar saçmak
Korku dolu kabuslarda ise ellerimi uzatıp
Seni oradan çekip çıkarmak istiyorum

Kıskanma, ama ben seni,
sen uyurken daha çok seviyorum
Çünkü uyurken hırçınlaşmıyorsun,
kalbimi kırmıyorsun

Uyandığında
bambaşka bir kimliğe bürünüyorsun
hiç bir anlam veremiyorum
neden,neden böyle yapıyorsun
Keşke uyurken ki ruh halin,
gözlerini açtığında'da kaybolmasa
ve o büyü hiç bozulmasa
hep o uykusunda gülümseyen
sen, sen olabilsen

Her kelimen kamçı gibi yüreğime oturuyor
susuyorum
Belki bir gün anlar diye
zamana bırakıyorum herşeyi
bekliyorum
Anla artık anla ,seni ne kadar çok sevdiğimi
Duy,rüyarında haykırıyorum
Birer birer tabiblere aldırdım öfkelerimi
sana kızmıyorum
Dua ediyorum her cuma
Secdeye kapanıp ağlıyorum
sonra allaha şükrediyorum
beterin beteri var diye
eski günler,
çok uzak değil bize
biliyorum

Ben,
seni çok seviyorum

Ozan Özdemir

[mehmet karakoca]

Biliyorum
kabul etmek çok zor
ve biz zoru başarmak üzereyiz
Ayrılığın son noktasına geldik dayandık
kaçış yok artık buradan
Gözlerimiz solgun
yüreğimiz yangın
ellerimiz mecbur ayrılmaya
Yolun sonu
aynı zamanda bu büyük aşkında sonu geldi çattı
Çek dudaklarını dudağımdan
nefesin nefesime karışmasın
Saçlarını al omuzlarımdan
Kokunu rüzgarlara teslim et
Hadi artık kay ellerimden
ve çık git hayatımdan

Hani bir söz vardı bilirmisin ?
bir şeyi kırk defa dersen olurmuş
''Bu aşk korkutuyor beni'' diye diye
korktuğun başımıza geldi sonunda
Tüm verilen yeminler gitti boşuna
ve işte itiyorsun beni bir boşluğa
Gidiyorsun
arkanda koca bir enkaz bırakarak
Gidiyorsun
bütün yaşananları hiçe sayarak
Gidiyorsun
içimdeki mavi denizleri yararak
Gidiyorsun
hayallerimi, umutlarımı kırarak

Hata bende aslında
asla seni suçlamıyorum
Seni bir Leyla
bir Aslı olarak hiç kabul etmedim
Sen hep bir yanınla
ayrılığa hazır durdun
Bense aklımın ucundan bile
birgün geçirmedim
Ve işte sona geldik Leyla
Hadi git artık Aslı
Ve bitsin
ve bitsin artık burada
bu aşkın faslı

Arkana bakma
düşünme sen beni
Paramparça bir yürekle
nasıl yaşanırsa
bende o şekilde
yaşamaya devam ederim
Buralarda da zaten duramam
çeker giderim
Anılara mezar olan bu şehir
rahat bırakmaz beni
Divane olur
yokluğunla deliririm

Ozan Özdemir

[mehmet karakoca]

Sen yoksan bende yokum
Yokluğunla yağmursuz bulut,
ışıksız güneş,
susuz deniz,
yapraksız ağaç gibi olurum

Sen yoksan bende yokum
şehri terkeder,
ülkeyi terkeder
hatta dünyayı terkeder
alır başımı çeker giderim
Gecenin sisinde kaybolur,
dönüşü olmayan ormanlara,
okyonusun derinliklerine,
gökyüzünün maviliğine bırakırım kendimi

Sen yoksan bende yokum
Sevgiyi neyleyeyim,
aşkı neyleyeyim
Çiçekler anlam ifade etmez bende
Sevgililer günü sıradanlaşır,
Hayaller kurak çölden farksız kalır
Yaşam basitleşir,
umutlar tükenir,
şarkılar çalınmaz,
besteler yapılmaz,
şiirler yazılmaz,
şairler hatırlanmaz,
Ferhat'ı, Mecnun'u, Kerem'i anılmaz
Tek seni kaybetmekle kalsam,
bunlarıda dünyaya mahrum bırakcaksın
istermisin ?
yokluğunla aşklar sevdaları gebe kalsın

Ozan Özdemir

[mehmet karakoca]

İşte gelip çatıverdi o lanet olası gün
birazdan ilk ışıklar süzülecek
yavaş yavaş penceremden
yürümeye zorlandığım hücreme
Beyazlar giyeceğim bir kefen misali
Betonlara sert sert basan
ayak sesleri duyulacak koridordan,
arkasından hücremin demir kapısı
garip bir gıcırtıyla açılacak
Bir imam belirecek kapımda,
başı sarıklı elinde kuran
Beyazlamış saçı ve sakalıyla,
Dualar sayacak alçacık sesiyle
Yüce allahımızdan bağışlamasını isteyecek,
şu idamlık kulunu

Sonra uzun bir koridorda bir yürüyüş başlayacak
Ta ki o loş ışıklı dar ağacımın olduğu mahsene kadar
İlk defa korkuyorum bu genç yaşta ölmekten
İlk defa ürperiyorum ensemde hissettiğim,
ölümün soğuk nefesinden
Bitmesin istiyorum gece
Karanlık bırakmasın yerine aydınlığa
Ölmek istemiyorum henüz gençliğimin
tam baharını yaşarken

Korkuyorum işte ölmekten
Doğruyu söylemek ayıp değil ya
Biliyorum soracaklar bana son arzun nedir diye
Ne desem, ne istesem bilmem ki
Son bir cigaramı yoksa,
yoksa demli bir çaymı
Düşünemiyorum işte o haldeyken
Olacak işmi bu, nasıl isyan edip üzülmeyeyim ki
Hüçremde ki ekmek hırsızı fare bile halime ağlarken
Olacak işmi bu, ben beyazlar içinde gideceğim ölüme
O sevdiğim , o güzel, o bahtsız sevdam
karalar giyecek aylarca ardımdan
Mezarımda toprağı çamur misali yapan
göz yaşları yetmez mi gibi
Beyazları giyiverdim bir çırpıda
Hazırlayıverdim kendimi o soğuk ölüme

Ayak sesleri duyulmaya başladı belli ki geliyor
Seslene seslene geliyor işte,
ecelin bilenmiş keskin bıçağı
Kapı açılıverdi ansızın birden
İşte o korka korka hayal ettiğim imam
Dizlerime bir titreme aldıki sorma
Titriyor korkudan elimde olmadan

Önde imam arkada ben
Çıkıverdik demir yığını koca kapıdan
Yöneliverdik, boynuma takılacak yağlı urganlı salona
İşte orada görünüverdi,
son nefesimi alacak tahtadan dar ağacı
Elveda gençliğim, elveda yarınlarım, umutlarım
Sanada elveda ekmeğimi çalan dost fare
Sanada elveda sevgimi bir türlü diyemediğim
SEVGİLİM sanada Elveda....
Ozan Özdemir

[mehmet karakoca]

Seviyorsan, kal yanımda

Sevmiyorsan, uzaklaş buralardan
İzin kalmasın bu sokaklarda
Caddelerde aramasın gözlerim
Boşa kürek çekmesin ümitlerim

Sevmiyorsan, çık hayatımdan
Düşlerime gelip kurulma
Engel olma çekil sevda yolumdan
Unuturum, boşa unutturmaya çalışma

Sevmiyorsan, bırak gönül oyununu
Oyuncağın değilim elinde
Yıkacaksan yık artık umudumu
İsmim dolanmasın dilinde

Sevmiyorsan, ele güne yalan konuşma
Aşka biraz saygın varsa,değersiz kılma
Beni sakın sevdaları tanımaz sanma
Ben sevdaya muhtaç sevda bana

Sevmiyorsan, sen kalpsizsin
Sevmiyorsan, sen yüreksizsin
Ya sevmekten korkuyorsun
Yada aşkı hiç tanımıyorsun

Sevmiyorsan, hadi yüzüme söyle
Böyle sessiz, böyle sükunata girme
Hiç bir anlam ifade etmiyorsun öyle
Sevmiyorsan,
Konuş ama gözlerimin içine bakma
Yakma artık yakma, yüreğimi yakma

[mehmet karakoca]

Sildim seni, daha anlamadın mı ?
Yoksun artık sen hayallerimde
Gitme diye, yalvarmadım mı ?
Kaldın artık sen dünlerimde

Yarınlarımda olmayacaksın
Gonca güldün kuruyacaksın
İhanetin düştükçe aklına
Yaptıklarından utanacaksın
Göz pınarların boşalacak
Anılar yakana yapışacak
Çare yok,çare yok
Ağlayacaksın,ağlayacaksın

Hıçkırıklar geri getirmeyecek beni
Kendi gözyaşlarında boğulacaksın
Çekip gidende, bırakıp gidende sendin
Sendin yarım bırakanda beni
Ben tamamladığımda kendimi
Sen ebediyen unutulacaksın

Girme artık düşlerime
Uykularıma kabus olma
Lanet olsun gittiğin güne
Takvimlere işaret koyma
Unut beni, boşa umutlanma
Boşa kendini kandırma
Şayet yaşamaksa
Geri kalan hayatı
Bensiz yaşayacaksın

Ozan Özdemir

[mehmet karakoca]

Çık resimlerin içinden ne olur,
gel tut ellerimden
sensiz hiç çekilmiyor bu hayat
etrafım bomboş, yok gülüşler
her yanım eksik, yasyarımım

Çık resimlerin içinden ne olur,
gel al kollarına beni
titriyor bedenim, üşüyorum
yokluğun ağır geliyor
sensizlikle dövünüyorum

Çık resimlerin içinden ne olur,
gel götür benide yanına
yanlızlığım alışkanlıklarda kalsın
ben sana alışayım
her gece saat onlikiyi vurduğunda
beyazlar giyiniyorum
ve seni bekliyorum

Çık resimlerin içinden ne olur,
çık, yoksa ben gireceğim içine
intiharım olacaksın
beni günaha boğacakasın
bu gece uzanıyorum yatağa
bedenimi toprağa
ruhumu sana bırakıyorum
yarın,yarın resmim eklenecek
resminin yanına...

Ozan Özdemir

[mehmet karakoca]

Bu son perde
kapat artık
bitsin bu tiyatro

Dağılsın
boş koltuktaki
anılarımız

Kilit vur kapısına
bir daha hiç açılmasın
ıslak mendil arasında
kalsın yarınlarımız

*******************

Biz aşkların oyuncusuyuz
sevmesini bilirken
ayrılıklada tanışmalıyız

Öyle bir ayrılmalıyız ki;
aşka olduğu gibi
ayrılığada yakışmalıyız

*******************

Bir daha yazma senaryo
başrolde düşünme beni
kapanmışken perdeler
tekrer dönmeyelim geri

Acemisiyiz işte
bu aşk oyununda
figüran bile olamadık
ayrıldık sonunda..

*******************

Şayet yazarsan
ben uzaktan bir seyirci olurum
ön koltuklarda oturmam
en arka sıralarda olurum

Şimdi..
gidiyorum hoşçakal
sakla gözyaşlarını
bu gidişin yok dönüşü
bensiz kur yarınlarını....

Ozan Özdemir

[mehmet karakoca]

Hanginiz katilisiniz bir aşkın
hangimiz yargıç
hanginiz hakim kalem kıran

Silaha ne hacet infaz için
sözler varya haddinden fazla yaralayan

suçu atmak,
karaya çalmak,
alın'a yapıştırmak kolay
doğruluk ayaklar altına alınerken

Kabullenmek öylesine güç ve zor ki;
üstümüzden sıyırıp atamıyoruz,
atmak istemiyoruz, atamayızda zaten

Zeytin yağı bize daha yakın, üste çıkmak için
bir kipritten sayıyoruz kendimizi, harlamak için
pire olmak hoşumuza gidiyor, yakmak için yorganı
arkasından iki kişiden biri oluyor bu aşkın kurbanı

Kurtarmak için birden dalgıç oluveriyoruz
nefes borusunun kesildiğinden habersizken
Çırpınmalar çare etmiyor,çırpınışlar yetmiyor
Kalpler paramparça kırılırmışken

Unutuyoruz sonra hiçbirşey olmamışcasına
sahte gülücükleri dağıtıyoruz
Delik bir çuvala doldurmaya çalışırken sevgiyi
avuçlarımızla döküntüyü toplamaya çalışıyoruz

Efkarı rakı masalarında dağıtmak kolayımıza kaçıyor
birane masalarında meze oluyoruz
sonra kapı önlerinde yatıp
affet sözcüklerimizi savuruyoruz boş duvarlara

ve diğerimiz..
perde arkasında dökerken göz yaşlarını
yüreği asılırken kiprik uçlarına
süpürge ettiği saçlarını keserken sinir makası
çarpılırken kapılar ardı ardına
geçmiyor acıtan gönül yarası

Ozan Özdemir