♥→ Belki Bir Gün ←♥ {İcLaL 'den Şiirlerden Bir Demet}

[İcLaL]

Öldürecektim seni bende ;
kendimde o gücü bulabilseydim eğer...

Sindiremeyecektim senden kalanları benden uzak mezarlara koymaya!!
Diyar diyar dolaşıp yine içime gömecektim seni en sonunda...
”Ben demiştim” diyenlere, üzüntümü belli etmemek için kuşandığım,
mekanik tebessümlerimin ardındaki yaşlarla sulayacaktım
taze mezar toprağına ektiğim çiçekleri...


Ama ben seni içimde öldürmeye kıyamadım....
Başarabilseydim incitecektim seni,incinmişliğimin verdiği cahil cesaretle..
Ne var ne yok sayıp dökecektim karşına geçip..
Kendimi hayrete düşürürcesine birer tokat gibi vuracaktım
hiç kullanmadığım o ağır lafları..
Kıracaktım seni bin bir parçaya ayırana kadar..
Duvardan duvara fırlatacaktım sevgi diye önüme sunduğun
hastalıklı duygularını.....


Ama ben seni incitmeye de kıyamadım....
Elimden gelseydi unutacaktım seni..
Gözlerimden silecektim hayalini ve dilimden adını.
Duman duman atacaktım seni bu şehirdeki tüm bacalardan;
ama soluduğum havaya karışıp yine dolacaktın ciğerlerime.
Onlarca damla döküp göz pınarlarımdan akıtacaktım seni sevgimin atığı diye;
ama ıslaklığın kalacaktı elmacık kemiklerimde..
Bu kez de tenimin tuzuna karışacaktın..
“Sözümü tutacağım ,adını anmayacağım”nağmelerini dinleyip
neyi unutacağımı unutacaktım seni unutayım derken..

Zaten ben seni unutmaya da kıyamadım......

Ne kadar çabuk geldi ayrılık...
Oysa daha yeni başlamıştık birbirimize ayak uydurmaya,
daha doğrusu ayak uyduramamaya..
Nedensizliklerin iç çekişlerini dinlerken vedalar bozdu suskunluğumuzu..
Bana mıydı kızgınlığın yoksa kendine mi anlamadım...
Kaçar gibi veda ettin...


Oysa ben seni sevmelere doyamadım!!!
Öldürecektim seni..
incitecektim seni..
unutacaktım seni... ama lanet olsun!!! kı-ya-ma-dım.
Oysa ben seni sevmelere doyamadım!!!

[İcLaL]

Benim gözlerim yine uzaklara dalgın,yine kirpiklerimde tuz var..
Tırnaklarım avuçlarıma kan oturtmuş, öfkeliyim,susuyorum ağlarken..






[ Aşka dair şarkılar çalmasın artık, acıtmasın yüreğimi..
Yoruldum her şarkıda seni düşünmekten, seni bulmaktan, seni özlemekten..
Derin nefesler çekiyorum içime, senin hasretini içime çeker gibi.. ]



Soluyamıyorum geriye, içimde kal diye..
Ne vardı bu kadar sevecek, ya da ölesiye güvenecek..
Aşk kimi güldürmüşki? Ya da ne kadar olmuşki ömrü mutluluğun..
Gözlerimdeki ışıltıyı yitirdim, yaşama sevincimi, umutlarımı, sitemlerimi, beklentilerimi yitirdim..
Kendimi yitirdim sensizlikte..
Her sabah yeni bir role hazırlanıyorum, sahneye çıkacakmışım gibi..




[ Bana en yakışan rengi giyiniyorum mavi..
Gülümsüyorum.. Kıyametler kopuyor içimde.. ]


Barış zamanında yaşadım en büyük harpleri..
Fırtınalarda kaç gemi batırdım..
Aşıklara bakmıyorum artık, içimden bir şeyler kopuyor sanki..
Yorumlayamadığım rengarenk bir tabloya bakar gibi oluyorum..
Bu mutluluk resimleri gerçekmi? Hepsi sahtemi..
İnanmıyorum artık, inanamıyorum..
Yaşadığım sürece gerçekti..
Oysa şimdi..






[ Gece olunca kaldır başını bak gökyüzüne..
Kaç bakışım kaldı orada, ya da kaç sabah doğan güneşe dokundum sen diye..
Ben seni oralarda aradım.. ]


Her zaman bulabileceğim ama asla seni göremeyeceğim yerlerde..






[ Sensizlik böyle bir şey işte.. ]



Ben tükeniyorum, hasretler çoğaldıkça..

[İcLaL]

Kendini kendimden sürdün,
masal değildi ama süründün,
şimdi benim yarama tuz mu sürdün?





Hangi sebepsen,
sandığım en büyük itiraf.
Neden yorgunluk sargılara denk değil,
garip kayboluşlar peşinde,
ne yana baksan boş suretler,
bıktım!


Sanki düşmüşsün en büyük düşünde,
düşün de bul hadi..
Yargısız ya da insafsız bu iç çekiş.
Şimdi bir elimi tutsan diğeri kıskanır,
değeri ıskalanır..





"Sen" demiştim en başında,
kıymet mi bilmedin,
gözünü sevdiğin tüm yollar sana mı düşman?
Nerdeyim dersem bulma beni,
kaçak sürüngenlere özeniyorum, yersizim..
Yokmuş acının an be an çıkmazı,
şimdi hangi yönde kırıldım bilmem..
Sözlerin içinde,
içimden içince,
hangi içimi çektim görmem..


Bırak, toparlanmasın!
şimdi ben bu saatleri nereye gömeyim,
kendimi alıp hangi dibe gireyim..




Gittim sanma diye geldim,
bitişimi yorma diye gittim..
Kaderin yüzölçümü senden büyükmüş bilmedim..

[İcLaL]

♥→ Belki Bir Gün ←♥

Bir sabah senin kollarında uyanıp
Yağan yağmurda şemsiye altında senle şehri dolaşmak
Yağmurda senle dans etmek
Bir başka sabahın sabahında yine senin yanına uyanıp,
Deniz kenarında sarılarak elle elle yürüyüp
Denizin dalgalarını ,güneşin doğmasını
Kumsalda oturup seninle izlemek güzel olurdu sevgili.

Belki bir gün aynı şehirde aynı zamanda
Düşlerde ya da hayallimiz dışında gerçek olur sevgili
Belki bir gün …

[İcLaL]

Yaşadın mı acıyı
en derinine nakış nakış işleyenini.
Yaşadın mı vuslatı yârsız.
Kavuşmak ümidini erteledin mi hiç sonsuza.
Hiç kabullenmeye çalıştın mı onsuzluğu.
Onu ararken kendini kaybettin mi&.
Ağladın mı gecelerce gizli saklı yüreğinle.
Hiç dost oldun mu acıylasırf onun için.
Uykusuz kaldın mı bir maşuk uğruna.



Peki ya karşılıksız kaldı mı bütün bunlar hiç.
Dünya gözüyle umduğunu göremediğin oldu mu.
Hiç ölümü düşündün mü vuslat uğruna.
Hayatını bir kenara itmeyi bildin mi gerektiğinde.
Hiç secdeden böylesine keyif aldın mı.
Alnın hiç bu kadar sıcak oldu mu.
Yalnız kalmak için en yakınının kalbini kırdın mı.
Onu düşlemek için kalabalıktan çekildin mi.
Hiç yaşadın mı onu onsuzluğunda.
Fark ettin mi varlığının dipsiz kuyularından sana baktığını.



Eyy gönül!!





Sen hiç aşık oldun mu?...





Bırakma beni diye yalvardın mı semaya nazır.
Onun nazarıyla kendine bakmayı arzuladın mı.
Yandın mı tüm varlığınla.
İstedin mi yok olmayı.
Sevildiğini merak ettin mi.
Hiç gökyüzünü bu kadar berrak gördün mü.
Denizi böylesine sakin.



Ya düşündün mü nefreti bile hayır getirebileceğini
Söylee???





Söyle gönülsöyle..
Hiç tattın mı aşkın en tatlısını.

[İcLaL]

Biraz değiştim,
Her şey kadar, herkes kadar, sen kadar…
Değiştim,
Unutamadığım sözlerinin arasında sıkışıyorum,
Bir yanım kendimi kolluyor bir yanım seni
Ben benimle savaşıyorum,
Seninle değil!
Sonucu kılıcı kuşananından belli olan bir savaşın
Ne kazanabileni ne de kaybedeniyim,
Sorun değil!



Elbet alışırım
Biraz alıştım,
Her şey kadar, herkes kadar, sen kadar,
Alıştım,
Varlığını istemediğim tüm eksik yanlarıma,
Ve çokluğunu da yokluğunu da istemediğim bu iki arada bir derede duyguya alışıyorum,
Bir yanım bırak diyor bir yanım,,
Kesin değil!


Henüz tanıştım,
Her şey kadar, herkes kadar, sen kadar,
Tanıdığımı sandığım bana daha da yakınım artık,
Duvarlara anlatırken öğrendiklerim kendi hakkımda,
Ve aynalara ağlarken gördüklerim kendi tarafımda…
Bir yanım memnun oldum diyor, bir yanım tanıyamadım daha,
Samimi değil!


Bir hayli kırıldım,
Her şey kadar, herkes kadar, sen kadar,
Canıma batan her halin felç gibi indi bedenime,
Gözlerimden tut da ciğerime kadar kırgınım!
Aslında ne sana, ne olanlara…
Kendime kırgınım…Maziye hiç değil, an’a kırgınım.
Anlatamadığım, anlayamadığım masalların bana yaptıklarına,
Dinlediğim şarkılarda bana seni anlatan şarkıcılara,
Beni anlamadığın kelimelerin bana her şeyi anlatıyor gibi geliyor oluşlarına…
Bir hayli kırgınım…
Beni ben kırdım oysa,
İyi değil!


Galiba yoruldum,
Her şey kadar, herkes kadar, sen kadar,
Kendime kalbimi kanıtlamaktan,
Ve kanıtladığıma kendimi inandırmaktan,
Ve dahası kocaman bir sahada tek başına koşmaktan yoruldum!
Aslında ne pişmanım ne de pes ediyorum,
Sadece beni kaybettikçe seni kaybediyorum,
Şu kalp denen, beni bana sorgulatıyor artık,
Ki seni sorgulamamasını nasıl beklerim,
Toprağa bakan yanım senden zaten ayrı,
Sana bakan yanımsa toprakla aynı,
Ne yaparsan yap gördüğünün seni görmesini bekleyemezsin,
Gözlerim yorgun, dudaklarım hissiz,Dokunulmadan geçen yıllar bana ağır,
Sarılmadan geçip giden uğurlamaların kavuşmaları hep beklentisiz,
Söyleyemediklerini söylesen de şimdi, sesine aşina yanım onca sessizlikten sonra artık sağır!
İsteyerek değil!


Çok çalıştım,
Paylaştığımız hayatımızda bıraktığın onca üstü kapalı “git” izine,
Beni yerle bir eden kendince açık olan her tepkine,
Ve bence bana tanımadığım bir adamı göstermene rağmen,
Gitmek için, bitmek için, sana huzur vermek için çok çalıştım,
Daha önce de gitmiştim, kendi isteğimle!
Anladım ki daha önce sevmemiştim,
Çok çalıştım inan,
Değişen yanımın aslında hep aynı olduğunu göstermeye,
Her defasında daha da tozlaşan canımı kırmadan korumaya,
Ve alışmaya kendime, bu göz gözü görmez dumanlı halime,
Çok alışmaya çalıştım hem de,
Tanıştım seninle doğan yanımla da ölen yanımla da,
Birini yaşattım, yaşatıyorum da hala ama diğerinin ölmesine engel olamıyorum da!
Yorulmak dinlenmekle geçmiyor,
An be an çöküyor insanın içindeki güç,
Işığı sönüyor, beyaza dönüyor rengi gitgide, hissizleşiyor,
Ne yormak istedim seni ne de yormak kendimi,

Çok çalıştım,

Gitmeye de kalmaya da,
İkisi de aynı acı,
Kolay değil..

[İcLaL]

iki genç aşık tanıdım,bir birini seven iki genç aşık…

Yaban ağrılar taşıyan yürekleri seviyordu.İtiraf edilen aşk sözcükleri yetersiz kalıyordu kavuşmalarına.Genç ve arzulu,çılgın olduğu kadar ürkek,seven ama korkunç korkuları olan iki sevdalı tanıdım.Adam geçmişin sakat bıraktığı yüreğiyle beceremiyordu sevmeyi,sevdalardan yana şanssızlığınn farkındaydı…
Hep aşık olduğunu sanmıştı fakat hiç olmamıştı da.”Ya yine aşık değilsem,bu duygularımda sahteyse” düşüncesi kemiriyordu karmakarışık beynini.Evet bir gülüşüne vurgundu,kadının bir tek anlamlı bakışı,içini yakıyordu.Ama yetmiyordu hiç bir silgi geçmişi tamamıyle silmeye.
Ve kadın korkuyordu bağlanmaktan.Tekrar incine bilmek kaygısını derinden hissediyordu.Bir biri için kasılan iki saf kalp tanıdım.Her atışında garip bir sızı hisseden iki buruk kalp…
Sevdalarını haykıran iki gönül vardı,seven ama kavuşmak istemeyen iki gönül(!)Yıpranmş benlikleri onarılamayan,çıplak yanlızlığın koynunda iki genç…
Kapılar ardında geçmişin geleceği süpüren hataları bekliyordu.İnsan yüzüne çıkmamış kaygıları peşindeydi kadının.Kimseye veremediği sevgisi yüreğini yakıyordu.Seviyordu sevmesine ya terkedilmek ihtimali tüm başlangıçların önüne geçiyordu.
Mesafeler engel değildi adam için.”Seven kalpler oldukça uzaklar yakın olurdu”.Lakin adam seviyor muydu(?) Bu sorunun yanıtını arıyordu,bir türlü çalışmayan mantığından.Geçmişte yaşadığı gibi aşklar yaşamak istemeyen bir adam ve bağlanmaktan korkan bir kadın tanıdım ben.Solup giden sevdalardan yakınan,seven ama bağlanmaktan korkan iki tertemiz yürek bilirim.
Ayrı şehirlerde yaşayan,kaplarinde “kavuşamayız” yazılı pankartlar asılı,söylemesi zor ama belkide hiç kavuşamayacak iki insan gördüm…
Göz yaşlarıyla ıslanan bir adam ve korkunç korkulara sahip bir kadın:

Bu sizin hikayeniz...
kısa fakat içten tüm kavuşamayan sevdaların hikayesi.

Gördüm,tanıdım ve sizi yazıyorum…

[İcLaL]

Bana bakmasan da oradasin, görüyorum seni.
Ah benim sevdasinda bencil, yüreginde saglam sevdigim.

Kalbime gömdüm sözlerimi, ceset torbasi oldu yüregim.
Tikandigim o an,
elimi nereye koyacagimi sasirdigim o an iste,
aklimdan o kadar çok sey geçti ki takip edemedim.
Ellerim boslukta, ben darda kaldim.
Ellerim buz gibi, ben harda kaldim.

Bir senfoni vardi kulagimda çalinan,
bitti artik hepsi...
Köseme çekildim, hani hep kaldigim köseme.
Bakis acim belli oldu yine.
Geride kalan, ardindan bakar gidenlerin.
Bir meltem olacak rüzgarim dahi kalmadi benim.
Daglara çarptim her esisimde.
Yollara küfrettim her gidisinde.

Demistim sana hatirlarsan:
"Önemli olan
'zamana birakmak' degil,
'zamanla birakmamak'tir.."
simdi bana, geçen o zamanin
Unutulmaz sancisi kalir

Gittigim eger bensem, söyle bana kimden gittim?
Sende yoktum zaten ben, ben yine bende bittim...

Nazım Hikmet

[İcLaL]

ßeğenmenize sevindim