Necdet Göknil__ Şiir Bahçesi

[Necdet Göknil]

''' Savaşlardan fazla söz etmedim Bebeğim !
O ufacık, masum yüreğin, fazla üzülmesin istedim...'''



Bal yapmadığı için,
Ağustos böcekleri
Arılardan utanır mı! ?

Kargalar üzülür mü,
Kanaryalar gibi ötemediklerinden! ?

Kağlumbağalar,
Düşman mıdır tavşanlara,
Zıplayıp, koşamadıkları için! ?

Balıkların özlemi olmuş mudur,
Yollarda yürüyüp, gezmek için! ?

Ya penguenler?
Kuş oldukları halde
Uçamadıklarından...
Özgürce,
Kanat çırpmak isterler mi gökyüzünde! ?
Özlem duyarlar mı,
Diğer uçan hayvanlara bakarken?

ÇOCUKLAR...
Ah, o elleri öpülesi masum çocuklar
Savaşlardan,
Açlıklardan,
Çaresiz, günahsız, korunmasız
Ölürken,
Öldürülürken..
Ne düşünmüşlerdir,
Ne gelmiştir akıllarına?
En son hangi görüntü kalmıştır
Korku dolu gözlerinin kirpik uçlarında?

Bir mum alevinde elini yakıp,
Acı çeken insan oğlu..
İçleri acır mı,
Yürekleri sızlar mı:
Ormanlar yanıp, kül olurken? ? ?
Kuşların, böceklerin, otların yok olduğunda,
Üzülürler mi?
Bir damla olsun,
Gözlerinden yaş akar mı?

O
İlim adına-bilim adına.............
NOBEL ödülleri alan insanlar,
Uzayı araştırıp, çözen insanlar...
Bulabilirler mi,
Kardeşçe,
İnsanca yaşamanın sırrını? ? ? ?

Necdet Göknil

[Necdet Göknil]

Aşk,
Tası tarağı toplayıp, gitmiş yüreğimizden.
Birbirimize inançlarımız,
Heyecanlarımız,
Gün geçtikçe kaybolmakta...
Uzaklaştık birbirimizden...

Şimdi,
Yeniden başlamak.
Eski günlere yenibaştan dönmek,
Boşuna...
Kırılan bir cam bardağını
Ne kadar eski haline getirebilirsin?
Saksıdaki bir çiçek,
Dayanabilir mi,
Uzun zaman susuzluğa?
İçimizdek ateş sönmüşken,
Nasıl yanar bir daha?

Gel,
Unutalım bütün olanları...
İçimiz titremeden,
İçimiz sızlamadan,
İçimiz yanmadan,
Kahrolmadan..
Acıları geçmişe bırakalım.
Unutalım bütün olanları..........

Düşün ki,
Ben seni öyle, ölesiye sevmedim.
O,
Altı dokuzluk vesikalık resmini
Kara kalem portreni çizmek için istedim.
Ya da,
Unutmuşum,
Cebimde kalmış..

Şimdiki bu kör kütük sarhoşluğuma bakma sen..
Önemseme..
Aldırış bile etme..
Nedenini sorma sakın..
Ben seni tanımadan önce de
Böyle çok içerdim.

Tut ki,
Fuar kapısında,
Her iş çıkışlarında,
Seni beklemedim.
Kim bilir?
Belki sevgi otobüsleri gelecekti o durağa
Binip gidecektim.
Bir daha dönmeyecektim geriye?

Düşün ki
Dilimizden düşürmediğimiz şarkımızı
Kucağında dinlerken..
Ben ağlamadım...
Gözlerime toz kaçtı,
Delicesine esen imbat rüzgarlarından...

Sen beni hiç çağırmadın
Şimşekler çakan,
Korktuğun karanlık gecelerine
Ve
O gecelerde
Bir bebek gibi sarılmadın bana..
Ellerimi sıkı sıkı tutmadın.....

Kısa ayrılıklar sonrası
Binbir özlemlerle,
Hasretlerle yüklüyken...
Ben,
Elimde çiçeklerle

Sana hiç gelmedim.
Doyasıya öpmedim dudaklarından.
Çıldırasıya sevişmedik sabahlara kadar.
Hem de hiç............

Bütün yaşadıklarımız
Bütün olanlar..
Bir yıldız kümesiydi..
Gök yüzünden kayan..
Bir rüyaydı
Onca yaşadıklarımız...
Çoktan sabah oldu
Uyan.................


Necdet GÖKNİL

[Necdet Göknil]

Yürüyüşüm değişirdi
Sen yanımda olduğun zaman
Ne zaman
bir arkadaşınla sarılıp, öpüşsen
İçim giderdi.
Tüylerim diken diken olur
Kıskanırdım.


Beraber yürürken
Yan gözle vitrin camlarına bakar
Belli etmeden
Saçlarımı tarardım
Apansız bir rüzgar estiğinde
Fırından yeni çıkan
Ekmek gibi kokardın.



El ele gezerken.
Bir de yüzüme bakıp gülümsediğinde
Ayaklarım birbirine dolaşır
Düşeceğimden korkardım
Ellerin ellerimi tutsa
Diğer elimi ne yapacağımı bilmez
Cebime sokardım



Bakışlarım değişirdi
Sen yanımda olduğun zaman
İçimde çicekler açardı
Bebekler gülerdi gözlerimde
Yüreğim kanat çırpar
Bulutlarda uçardı
Yüzüm al al olurdu
Bana bir hal olurdu


Yanım yörem değişirdi
Dünyam değişirdi
Sen giderken
Gündüz mü gece olurdu?
Yoksa geceyi mi yaşardım?
Bilmezdim.
Dört bir yanım deniz kesilirdi
Üşürdüm, terlerdim
Hiç bir şey görmezdim.
Şaşkın bakışlarla
Ellerimi kollarıma bağlardım

Otobüse binip gittiğin
O durakta..
Ardından bakıp,
Oturup, bir güzel ağlardım
Yanım yörem değişirdi
Dünyam değişirdi
Sen gittiğin zaman...

Necdet GÖKNİL

[Necdet Göknil]

Bir gün anlarsın herşeyin bittiğini...
Yüreğine sayısız bıçaklar saplanır, çıkar.
Taş kesilir bütün vücudun.
Gün olur ağlarsın...
Her yer, her şey anlamını yitirir
Kahırlarla dolu,
Onun resmine bakar, bakarsın...

Bir acı şarkı söyler dudakların kendiliğinden
Taa içinde duyarsın
Unutmak için
Belki içmek gelir aklına..
Kendini unuturun da
O'nu unutamazsın....
Aynanın karşısına geçip
Yıkılmışlığına bakarsın.
Ellerinde dolaşır elleri...
Ürperirsin.
Günler, haftalar, aylar geçer
Yavaş yavaş tükenirsin.

Bir dal kırılsa ağacından,
Bir bardak düşse ellerinden..
Yüreğinin acısı dolar avuçlarına....
Yitikliğini anlarsın her halinden.

Ayrılık acısı yakar içini
Söndüremezsin bu ateşi...
Kor olur,
Yangınlar başlar da yüreğinde
Kül olmaz bir türlü...

Bir gün dinlersin
Kalbinin nasıl yorgun attığını..
Bitip, tükendiğini
Perişan halinden anlarsın.
Her şey anlamını yitirmiştir senin için...
Geçen günlere yanarsın.
Derdini anlatamazsın bir türlü
Kimselere......
Ömür boyu silip atamazsın içinden.
Gün olur unutur..
Gün olur anar, anarsın...........



Necdet GÖKNİL

[Necdet Göknil]

Bu son şarkısıydı
Yüreğimin sana söylediği..
BİTTİ.

Kelimeler, cümleler isyanlarda şimdi..
Harflerin hiçbirisi yerinde değil,
Bütün harfler bir başı boşluk içinde
Dolaşıp,duruyorlar ortalık yerlerde....
SON SÖZÜ !
Yazmaya elim varmıyor.
Tepeden tırnağa kanter içindeyim
Hem gökte-hem yerdeyim!
Nikotin yüklü sigaramı bile
Parmaklarım sarmıyor...
SON SÖZÜ !
Söylemeye dilim varmıyor.

Bu son şarkısıydı
Yüreğimin sana söylediği
BİTTİ.

Anla işte, zifiri saçlım ..
Anla beni zifiri gözlüm.
Nar çiçeği yüzlüm..
Papatya gözlüm
Ne olur anla beni.....

Bir rüyadaydık, seninle ikimiz.
Uyandık !
Bir masaldı yaşadıklarımız,
Masallarda kaldık !

Bu son şarkısıydı
Yüreğimin sana söylediği..
BİTTİ.

Meğer, ben seni ne çok sevmişim !
Cümle aleme anlatmışım da
Kendim geç anlamışım !

Ne olduysa..
Nasıl olduysa..
Kim ne söyledi-ne yaptıysa...
Neyse ne !!!
BİTTİ.

Sen,
Herşeye rağmen,
Sakın gelme,
Bana gelen bütün yollarıma
Kahır mayınları döşedim!
Gönül peronumdaki bütün otobüsleri yaktım.
Sakın gelme,
Hava bozuk..
Fırtınalar kopuyor sokaklarda..
Her yer sis içinde-göz gözü görmüyor..
Bütün uçaklar pistte bekliyor..

Sakın gelme,
ALSANCAK GARI'ndan hiç bir tren kalkmıyor.
Özlem yüklü raylar, yoldan çıkmış
Vagonlara, geçip giden, gençliğimi yükledim
İstasyonda öylecene bekliyor...

Sakın gelme,
Kimselere sorma beni...
İZMİR'de kimse tanımaz,
Hiç bir kimse bilmez beni.....

Sen
Her mevsim baharsın.
Kelebekler kadar narinsin.
Çiçeklerle süslü günler senin için..
Aydınlık geleceğin var.........
Ben bir mum ışığıyım.
Seni aydınlatamam!
Bir bakışınla sönerim.

Bundan böyle seninle olamam..
Seninle kalamam.
Ben senin yarının olamam.

Bu son şakısıydı,
Yüreğimin sana söylediği..
BİTTİ................


Necdet GÖKNİL

[Necdet Göknil]

Ben kaç yaşında öldüm Anne?
Ateşlerde yandım, sularda söndüm..
Kor oldum küle döndüm.
Şimdi, içim yanıyor....
Nasıl yandığımı gördüm Anne..
Sıcak rüzgarlar esiyor yüzüme..
Bir çöl kuraklığı bedenim.
Bin parçaya bölündüm.
Ufalanıyorum, toz oluyorum.
Her gün biraz daha kayboluyorum.
Her yanım zifiri karanlık...
Korkuyorum.
Çok korkuyorum Anne! ! !

Ben kaç yaşında öldüm Anne?
Beni yarı yolda bırakan,
Bir zamanlar sevdiğim kadın
Hala o deniz kentli yerde mi?
İstanbul' da mı?
O canım, güzelim Muhabbet Kuşum,
MAVİŞİM..
Yaşıyor mu?
Ne olur O' nu
Kır çiçekleri ve papatyalarla süslü
Kırlara salın.....
Benim gibi kafeste yaşamasın,
MAVİŞİM'e iyi bakın.
Aç-susuz bırakmayın sakın......

Ben kaç yaşında öldüm Anne?
Kaldığım bu sonsuz karanlıklarda
Şimdi kim ışık olacak bana
Senden başka, O'ndan başka?
Sesine, seslere çok hasretim Anne.
Hiç pişman olmadım yaşadıklarıma...
Yaşasam,
Yine koşa koşa giderdim aşka..
Yine yaşardım o aşkı dolu dolu....
Sen öğrettin bana:
''Dilediğince yaşarsan mutlu olursun.
Mutluluğun yok başka bir yolu..''
Ben de öyle yaptım
Ölesiye sevdim,
Ayrılıkları hiç düşünmeden.

Benim için hiç üzülme Anne..
Ben,
Severken çok mutlu oldum....
Mutlu öldüm!
O kadın benden gittiğinde kaç yaşındaydım?
Ben kaç yaşında öldüm Anne?
Ben İstanbul'da mı öldüm Anne? ? ?



Necdet GÖKNİL

[Necdet Göknil]

Yabancı gibi
Bakıp gidiyor.
Sanki yol oldum
Basıp gidiyor.
Adımlarını
Atıp gidiyor.

Fırtına oldu
Hiç haberi yok!
Esip gidiyor.
Bir bıçak oldu
Bilenip durdu
Her yanımı
Kesip gidiyor.

Sevdim bilmiyor..
Yandım görmüyor
Hiç konuşmuyor
Hiç gülmüyor..

Bir çocuk gibi
Gözleri yerde
Küsüp gidiyor.
Küsüp gidiyor.


Necdet GÖKNİL

[Necdet Göknil]

Bir yaz yağmuru olup,
Sokaklara düşeyim.
Damla damla ıslatayım anıları...
Yüzüm, sırılsıklam olsun.
Yağmurlar
Gözlerimden hiç dinmesin.

Arkadaşlarımla, dostlarımla
Karşılaştığımda,
Hiç biri beni tanımasın, bilmesin.
Bir başıma sokaklara düşeyim...

Pişman olduğum,
Kederler içinde boğulduğum zaman,
Dertlerimi, kimselerle paylaşamaz olayım.
Kimseler konuşmasın benimle..
Aramıza kalın duvarlar örülsün...
Yalnızlığım, kördüğüm olsun
Yalnızlıklar içinde..
Güvendiğim dağlara karlar yağsın
Karlar üstüne...

Sevinçler,
Mutluluklar,
Benden bir adım önde olsun.
Yıldızlar kadar uzak olsun
Yakalamak, tutmak
Hayallerimden bile ötede dursun.

Binip, gideceğim her otobüse,
Her yolcu vapuruna,
Dinlenmeden koşayım.
Tökezlenip, düşeyim.
Başımı kaldırımlara çarpayım !!!
Dizlerim parçalansın !!!
Elim-yüzüm kan revan içinde,
Binip, gideceğim otobüsün,
Yolcu vapurunun hareket ettiğini
Çaresizlikler içinde seyredeyim...

Yangınlarda yanıp, tutuşsun yüreğim.
Denizlerde balık bile olsam..
İçimdeki ateş hiç sönmesin.

Kuş olsam da,
Kanadımı kopartsınlar.
Kaçacak delik arayıp, durayım.
Ağaçlar, otlar arasında...
Sonunda,
Bir kedi yakalayıp,
Afiyetle yesin beni !!!
Yatağıma çiviler çaksınlar,
Kaktüslerle süslesinler..
Delik deşik olsun her yanım.
Buzdan yorgan örtsünler üzerime..
Yastığımda ısırgan otları çıksın.

Uykulara dalarken,
Tabancalar çekilsin.
Hasret kurşunları atılsın.
İçimde,
Hüzün bombaları patlasın.
Her parçam bir tarafa dağılsın !!!
Cımbızlarla toplasınlar bedenimi !!!


Sensiz düşüncelerim,
Göz kapaklarımı hiç kapatmasın.
Karanlıklar,
Karanlıkar içinde çoğalsın.
Sabahlar hiç olmasın...
Bir günüme değil,
Bir saniyeme bile, güneş doğmasın.

SENİ SEVMİYORSAM EĞER...



Necdet GÖKNİL

[Necdet Göknil]

Biraz Deli Değil miyiz Hepimiz

Biraz deli olacaksın bu hayatta..
Örneğin,
Yüksek bir binanın çatısına çıkıp
Avazın çıktığı kadar bağırıp, çığıracaksın.
Olur olmaz şeylere güleceksin bazan.
Kalabalık caddelerde şarkı söyleyip,
Yanından geçen ilk insanın,
Kollarından tutup, dans edeceksin.

Hayata biraz boş vereceksin.
Benzine zam gelmiş!
Bütün dünyada düşerken fiyatları,
Kahkaha atıp, güleceksin!
Kırmızı ışıkta arabalar geçiyormuş! ! !
Yaya geçitlerinde trafik kazaları oluyormuş! ! !
Kendine dikkat edip, yine de güleceksin...


Boğulmakta olan bir insanı kurtarmak için,
Yüzme bilmeyen insanlar suya atlıyormuş! ! !
Hem güleceksin.
Hem düşüneceksin.
Hem de üzüleceksin.

Sürüp giden bu karmaşık
Zor yaşam koşullarında
Yalnızlıklara itilmiyor muyuz?
Delirtmiyorlar mı:
Okullarda, iş yerlerinde,
Çarşıda, pazarda,
Hastane köşelerinde?
Delirtmiyorlar mı bizleri?
Haydi, ne bekliyorsunuz?
Biraz deli olmaya davet ediyorum sizleri......


Necdet GÖKNİL

[Necdet Göknil]

Birşeyler var yolunda gitmeyen.
Nasıl söylesem
Birşeyler eksik.
Yoksa,
O coşkular mı yetmeyen
İçimize dalga dalga gelen?


Birşeyler var yolunda gitmeyen.
Karanlıklarda kayboluyoruz...
O aşk dediğimiz
Hiç bitmeyen...
Sanki bitecekmiş gibi,,
Korkuyoruz,
Kahroluyoruz.

Nasıl söylesem
Ne söylesem bilemiyorum.
Hiç anlamadan kördüğüm olduk.
Ne güzel yürürken el ele, omuz omuza
Mutluluğa doğru...
Yolumuzdan çıktık.
Ya da baştan çıkardılar ikimizi..

Ne güzel yürürken beraberce..
Kimselere karışmadan
Kimselerle yarışmadan..
Dokunmadan ellere,
Dillerle atışmadan
Savrulduk sonbahar rüzgarlarında...

Ne söylesem,
Nasıl söylesem..
Karanlığımıza bir kibrit bile çakamadık!
Şimdi içimiz hüzün dolu..
İçimiz ezik...
Sevgimize bakamadık
Ne yazık...

Bir şeyler var
Yolunda gitmeyen..
Senin gözlerinden belli.
Bir şeyler var
İkimiz de söyleyemedik...



Necdet GÖKNİL