haykırışlar geçiyor....

[meko]

Haykırışlar geçiyor cadde boyu kapımdan
Çok geçmeden pencereme vuruyor hasretin
Ardı sıra çalınıyor kapı
sanki sen çalarmışsıncasına
Bende sen gelmişsincesine açıyorum kapıyı
Ve sen. . .

Teninde uzak mesafelerin kırıkları
Her defasında yere döküyorsun göz yaşlarını
Sen gittikten sonra ben yüreğimi elime alıp
Parçalanıncaya kadar siliyorum yerleri

‘’Acaba bu kez kimin için gelmişti ?’
Aman Allahım neden gelme diyemiyorum
Neden kapıyı suratına kapatıp
Boynumu bükemiyorum’’

O yerini biliyordu
Hiç selamlamadan gözlerimi
Usulca oturdu eski hatıralarına

O biliyordu benim bilmediğimiYaşamın hakkını verebildin mi?
Ve o bunu utançla tartışmış
Gözlerinde doğrunun korkusu olmuş
Fakat o yalan söyleyememiş


Yavaşça söktü boğazındaki düğümü

Ödünç alınmış yaşamlarla geçiştiriyorduk dünyayı

Anladım ki ;

Karanlık bir dehlizin içinde
Baş başa kalmış
Bir kendi bir de vicdanı

İçinden bir ses ona ne yaptın demiş
Yaşadığın müddet boyunca

‘Peki şimdi ne olacak
Ne benim ona git diyecek gücüm var
Nede onun burada kalacak yüzü
Ama giderse sönecek yine ışıklar
Bu kez kim kapayacak gözlerini ?’

Gidiyorum dedi

Daha ağız tadıyla hoş geldin diyemeden....

Seni son kez görmek istedim dedi

Bir hayal daha böyle geçerken gözlerimden

Caddemdeki kalabalık artmıştı
Bir cenaze çıkıyordu bu evden
Omuzlar üzerinde giderken haykırmışım sessizce
Işıkları kapatmayın!
O yine gelecek. . .


MEHMET ÇAĞLAYAN

SAYGILAR....

[meko]

Kaybolanlarin Şehrİ

Kapatsamda GÖzlerİmİ , Sen Kokuyordu Hayalİn
Ne Zaman Unutmak İstesem , Gelmeyİpte Uykularima
Hep Özlettİn Kendİnİ . . . .

Sen Bendekİ Senİn
Sen OlduĞunu Sandin Belkİde . . .

Bİr Yerlerde ...
Bİr Yerlerde Senİn Adinla DÖnÜyor Olsada DÜnya
Sevemedİm Asla , GÜnahi Bana Aİt Olmayani

Benİm Aİt OlduĞum Yer Bu Şehİrdİ Sadece

Şaİr Ruhlu Kalpler AĞlardi Bu Şehİrde ....
Gİdenler Beklenmezdİ ,
Zaten Sallanmazdi HİÇbİr Gİdenİn Ardindan Kuru Bİr Mendİl...

Yere DÜŞtÜmÜ Masum Bİr GÖzyaŞi
GÜn GÜneŞe KÜserdİ , GÜneŞ GÜne ....
Islanmasini Bİlİrdİ Bu Şehİr , Donardi Damarlarindakİ Kan

HİÇbİr Yol Tarİf Edİlmezdİ Bu Şehİrde
Kİ Burasi Kaybolanlarin Şehrİydİ Sadece . .

Mehmet ÇaĞlayan

[meko]

Biz çocuktuk o yıllar.
Bilmezdik iki elin ayrılışını...
koymazdı bize gece yarısı ayrılıkları....
biz çocuktuk o yıllar...
bir güldü verebileceğimiz
ve masum bir öpücüktü teşekkürümüz.
daha büyüyeceğimizin farkına varabilecek kadar bile
büyük değildik....
biz çocuktuk o yıllar...
serin bir rüzgar heyecanlandırırdı bizi..
daha fırtınalar görmeden....
daha büyümeden...
biz çocuktuk o yıllar..
küçük bir öpücüktü bizim beklediğimiz..
içten bir bakış...
bizim için yeterliydi bu
yada biz bunu doğru biliyorduk..
daha doğruyla yanlışı ayırt edebilecek yaşta değilken...
biz çocukken masum öpücükler vardı...
asla kalktığımızda günahla uyanmazdık..
minik ellerimiz vardı fakat kocaman hayaller sunardık...
sunduğumuz hayaller bazen ,
büyümenin bekleyişi
bazen çocukluğumuzun geçişiydi..
ama biz çocuktuk o yıllar.....
kuşlar konardı bahçemize....
peşlerinde koşup uçmaya çalışırdık...
düşenler....kalkanlar...
ama yalnız değildik...
düşerkende...kalkarkende....
biz çocuktuk o yıllar..
aşkı masum bir şey sansakta
asla hayallerle geçiştirmezdik...
belki tatlı bir bekleyiş
acı bir beraberlikten daha iyidir.
BU YÜZDEN BEN HÂLA ÇOCUKLUĞUMU BEKLİYORUM!.....
asla gelmesede....
belki hiç ummadığım bir anda gelip...
yada tam umduğum anda.
belki ölümün sessiz , sakin
belki gürültülü....
belki haklı belki haksız....
bilinmez gelişiyle....
yada sıcak bir elle yeniden doğarak...
ama temiz saf sıcak bir doğuşla..
belki en içten hisselerimle..
belki hissedemediğim hislerimle.
zaten yaşadıklarım,hissedemediklerimin yanında nedir ki...
bir dokunuş..günahla dolu yada sevabı bilinmez..
bir haykırış..belki herkesin ortasında
belki herkesle beraber tam ortada...
ama hissedemediklerim yaşamımın en büyük..
tarifsiz boşluğunu kapladıktan sonra...
herkesin haykırışı , yada benim herkese haykırışım
en acı sessizlik değilmidir...
biz çocuktuk o yıllar.
daha haykıracak yaşta bile değildik...
gücümüz yetmezdi bağırmaya..
o yüzden sessiz gülüşlerde saklıydı bizim duygularımız...
mavi bir bulutun peşindeydi gözlerimiz,,
gözlerimiz yukarıdaydı ama sevgimiz vardı yukarıda...
sevgimizi hatta mutlu olduğumuz için yaşadığımızı sandığımız
aşkımızı izlerdik...
ama dokunamazdık...
dokunamazdık çünki minik parmaklarımız yetişmezdi
yetişemezdi..
bizim için hep yumuşaktı bulutlar....
her daim fırtınada ve sessizlikte....
bir gülüşün ardına sığınmış nice fırtınalar
yumuşak bir buluttanmı çıkıyor...
hayır bulutlar yumuşaktı biz çocukken..
yumuşak ve maviydi...
belki fırtınalarda sertti..karanlıktı..
bilemezdik ki....
çünki biz bakmazdık fırtınaya...
sevdiklerimiz yanımızda olurdu fırtına zamanı...
biz o yıllar çocukDuk..
biz çocukken deniz vardı çıplak ayak girdiğimiz.
yüzermiş gibi yapıp yüzemediğimiz..
bizim için suya gerek yoktu yüzmek için biz zaten yüzemezdik.
biz denizde de yüzemezdik..karada da...
o yüzden suya bağlamamıştık umutlarımızı...
düşlerimizi ne denizlerle...
ne gökyüzüyle......
nede karayla sınırlamıştık...
hepsini sığdırabilmiştik o minik ellerimize..
sevdiklerimize sunarken....
sevdiklerimizden alırken...
düşleri yaşatırken hiç kirletmedik ellerimizi.
çamurdan evler yapıp içine geleceğimizi sığdırsakta....
tertemizdi ellerimiz..
bulut kadar yumuşak
düşlerimiz kadar mavi.....
beyaz....... ve sarı......
işte o yıllar biz daha çocuktuk...
bildiğimiz renkler bunlardı..
biz belki bir ressamın paletinde bir
vazoya can veriyorduk...
belki bir şairin tükenmez kalemini
tüketiyorduk çocukken.
ama biz daha çocuktuk o yıllar..
minik ellerimiz vardı yumuşacık...
tertemiz...gözlerimizde neşe elimizde düş..
koşturup dururduk çocukken.
manasını bilmezdik ayrılmış iki elin...
gece yarısı ayrılıklarının...
biz daha çocuktuk o yıllar....
BİZ DAHA ÇOCUKTUK!

Mehmet Çağlayan

[meko]

nasıl olduysa ilk şiir yanlış çıkmış eksik daha doğrusu anlamsız bişi olmş tabi kimsede yorum yapmayınca anca farkettim neyse bu şiirin düzgünn hali

Haykırışlar geçiyor cadde boyu kapımdan
Çok geçmeden pencereme vuruyor hasretin
Ardı sıra çalınıyor kapı
sanki sen çalarmışsıncasına
Bende sen gelmişsincesine açıyorum kapıyı
Ve sen. . .

Teninde uzak mesafelerin kırıkları
Her defasında yere döküyorsun göz yaşlarını
Sen gittikten sonra ben yüreğimi elime alıp
Parçalanıncaya kadar siliyorum yerleri

‘’Acaba bu kez kimin için gelmişti ?’
Aman Allahım neden gelme diyemiyorum
Neden kapıyı suratına kapatıp
Boynumu bükemiyorum’’

O yerini biliyordu
Hiç selamlamadan gözlerimi
Usulca oturdu eski hatıralarına

O biliyordu benim bilmediğimi

Yavaşça söktü boğazındaki düğümü

Ödünç alınmış yaşamlarla geçiştiriyorduk dünyayı

Anladım ki ;

Karanlık bir dehlizin içinde
Baş başa kalmış
Bir kendi bir de vicdanı

İçinden bir ses ona ne yaptın demiş
Yaşadığın müddet boyunca
Yaşamın hakkını verebildin mi?
Ve o bunu utançla tartışmış
Gözlerinde doğrunun korkusu olmuş
Fakat o yalan söyleyememiş

‘Peki şimdi ne olacak
Ne benim ona git diyecek gücüm var
Nede onun burada kalacak yüzü
Ama giderse sönecek yine ışıklar
Bu kez kim kapayacak gözlerini ?’

Gidiyorum dedi

Daha ağız tadıyla hoş geldin diyemeden

Seni son kez görmek istedim dedi

Bir hayal daha böyle geçerken gözlerimden

Caddemdeki kalabalık artmıştı
Bir cenaze çıkıyordu bu evden
Omuzlar üzerinde giderken haykırmışım sessizce
Işıkları kapatmayın!
O yine gelecek. . .

[DOĞAN]

paylaşım için teşekkürler...