O ZAMAN...

[the_mor]

Sevdiğim zaman;
Kuş oldum,
Kanat vurdum sonsuzluklara.
Ağaç oldum,
Kök saldım binbir damarla
Derinlerde toprağın yüreğine
Binbir yaprakla
Göğün mavisiyle seviştim.
Taş oldum,
Günün aşk tarihini
Not ettim tenime.
Çiçek oldum,
Çocukların dudaklarında açtım.
Su oldum
Dağlardan geldim
Ovaları dolandım.
Alıp başımı
Bir denize vurdum.
Yangın okyanusun ortasında
Ada oldum.
Dağ oldum
Eşkiyalar barındırdım
Masal anlattım kurda kuşa.
Renk oldum,
Kırmızıyı öne çıkardım
Çiçek oldum yasemini...
Bağ oldum ,
Şarapla suladım ezgin yürekleri.
Şafak demlerinde kuşlarla uçtum

Sevdiğim zaman
Öyle çok şey oldum ki
En son bir gece oldum
Hep bir yarınım olsun diye...


ALINTI...

[_FIGEN_]

Yürüyorum, sadece yürüyorum
Aslında hiçbir şey bilmiyorum
İçimdekileri sessizce haykırıyorum
Ve susuyorum çığlık çığlığa
Yalnızım, sensizim bu karanlıkta
Beni çekip alacağın anı bekliyorum
Biliyorum kurtaracaksın beni
Kurtaracaksın sensiz yüreğimi
Bu sonsuz bekleyiş,
Bu sonsuz umut,
Bu sonsuz çare...
Ya ne bu şimdi,
AŞK mı ki?

[_FIGEN_]

Zifiri kara gözlerim
yazgımı sorguluyor.
Sabahlar bir türlü olmuyor
ekrana adanmış gözler küçülmüş göz bebekleri
zoraki uyutulmuş düşlerimi kovalıyor
bazen olmadık düşünceler alıyor
gidişatın farkında olan bir ben
bir benki herkesi gecenin üçünde uyandırmak isteyen
uyuma zamanı değil diye isyan etmek isteyen
allah inancın en büyüğü
ona inan insanlar ki o insanlar zulmeden
adını sadece aklımın ucundan geçirdiğim,
gerisini kalbimden kalbinin attığı ama
yaşamadığın dakikalar, masanın üstünde ki örtünün
sigaradan yanmış delikleri
liğme liğme yok oluş böyle olmalı
farkında olmadan belkide önemsenmeden
zoraki uyunan geceler
bir bebeği beşikte avutur gibi avutmak kendini
ağlamalarını içine akıtarak
bir göl olmuş derinliklerinde
her yerimden kelimeler üşüşüyor inancıma,
dilime, yargılarıma kan pompalanıyor
şimdi anladınız mı ?
bir kadın nasıl şair oluyor.