**Karma ŞiirLer**

[**zerd@**]

Öyle çok “sevdiğim” var ki...

Çocukların gözlerini sevdim...

İçimde huzuru, mutluluğu yaşattığı için...
...
Dinmeyecek sanılan fırtınaları sevdim...

Yaşamın her döneminde, savaşmam gerektiğini öğrettiği için...

Başarısızlıkları sevdim...

Başarıya giden yolu gösterdikleri için...

Geceleri sevdim...

Tüm günümü nasıl geçirdiğimi değerlendirme olanağı verdiği için...

İnsanların sorunlarını dinlemeyi sevdim...

Yaşamın gerçeklerini görüp, daha olgun insan olacağımı bildiğim için...

Duyulan eksiklikleri sevdim...

Her şeye sahip olmanın, insanı ne kadar mutsuz ettiğini bildiğim için...

Sabahın erken saatlerinde çalan çalar saatimin sesini sevdim...

Bana bugün de yaşama olanağı verildiğini gördüğüm için...

Buzlu yollarda yürümeyi sevdim...

Yaşamda da atılan yanlış bir adımın, insana ne denli acı vereceğini anımsattığı için...

Uzaklıkları sevdim...

Özlemlerin duyguları pekiştirdiğini bildiğim için...

Yaşamın renklerini sevdim...

Yaşanılan tüm duyguları tablolara döktüğü için...

Bir şeylere inanmanın mutluluğunu sevdim...

Kendimi iyi duyumsadığımda, yanımda olacak insanların varlığını bildiğim için...

Her ne olursa olsun bir şeyin bittiği için üzülmek yerine yaşandığı için sevinmeyi sevdim...

Üzüntülere liman olursak, mutluluğun başka yerlere demir atacağını bildiğim için...

Sevmekten ve sevilmekten korkmayan insanları sevdim...

Sevme ve sevilmenin yapaylıktan değil, doğallıktan geldiğini bildikleri için...

Arkadaşlarımla geçirdiğim zamanları sevdim...

İçten bir sohbetin, tüm ağrılara iyi geldiğini bildiğim için...

Ve sevdiklerimin ellerini tutmayı sevdim...

Avucumun içine bıraktığım yüreğime dokundukları için...


(Alıntı)

[**zerd@**]

şimdiki aklım olsa








bana acı veren maça kızı da olsa elimden koz vermezdim
fit olmadıklarımı bırakırdım pişti birikimlerinde
ağırlaşan adımlarım keserken batak gidişlerimi
jokersiz parmak uçlarımda bile sadece kendime değer verirdim
şimdiki aklım olsa
dış kapının mandalı yüzlere takılıp düşmezdim
siyah gün yemezdim katıksız günlerimde
serbest piyasa ekonomisinde kim ne yaparsa yapsın
sabit kalemle kimseyi değiştirmeye çalışmazdım
şimdiki aklım olsa
kabak tadı verenler için beriye bakmazdım
ellerimi siper yapardım yüzüme görmemek için haşaratları
ilaç sıkardım duvardan düşen takıntılarına
medet ummazdım örümcek beşiğinde uyuyanlardan
şimdiki aklım olsa
tartışmazdım gırtlağımın tellerindeki detone titreşimlerle
kırılmalarıma kelepçe takmazdım
az hasarla atlatırdım insanların tedavüldeki hobilerini
yayılırdım suskunluğuma yan gelip yatma yerim olmasa da
şimdiki aklım olsa
incitmeden ayaklarımda sallardım beriden edilmiş sözleri
laf trenine yetişmek için tavaf etmezdim peronları
içindeki pisliklerle kaç kişi olduklarını saymazdım
sessizliğimi parlatırdım yıkarken anıları ardından
şimdiki aklım olsa
gürültüsü gürül gürül akanların yanına çapa atmazdım
dilimde kuruturdum adlarını giden ayak sesleriyle
ağız arayanların ağzına biber sürerdim
tuz yakarken nazarlarıma
şimdiki aklım olsa
kaybetmezdim kendimi para makamında benden ötede
müfredatı avuç yalayanlara küpe çiçekleri takardım
külliyen derken , gözün büyümüş senin gözün
alayının arkasından not kırardım büyüyen gözlerine



alıntı...