GİTME

[mehmet karakoca]

Gidiyorum
Gidiyorum
Öyküleri yarım bırakıp
Sevdiğim türküleri son bir kez mırıldanıp
Gözden düşen bir damla yaş gibi
Gözden düşen bir yaşamı
Tarihin sayfalarına taşıyamadan
Bir çok karnı aç, belleği ve kalbi dolu sanat erbabı gibi
Gücendiğini belli etmeden
Yumruğumu her hangi bir masaya vurmadan
İnsanın insan kabulü gördüğü bir diyar umuduyla
Gidiyorum, fakirin ekmeği tükenmeden.

Gidiyorum
Yorumlara gerek kalmadan
Kelle koltukta yaşanmışlıklar
Zalimlerle aynı safta olmadan
bebelerin sütüne, biberonuna kan bulaştıranların arasından
Savaşları barış diye adlandırıp saldıranların
Yeni dünya düzenine kanmadan
‘’İnsanın başının şalgam gibi koparıldığını’’ görmemek için
Tusunamizedeleri hiçbir şey olmamışçasına izlememek için
İnsan olduğum ve hep öyle kalmak istediğim için
Dünyaya yeni bir soluk getirmeden
Gidiyorum, ruhuma fiyat biçilmeden.

Gidiyorum
Timsah ağlamalarını görmemek için
Maskelerin düşeceği düşü içimde
Cehennem dünyada, cennet tahayyülüyle belki
Dikensiz güller olmalı bir yerlerde
Mutlu aşklar, acısız günler, tüketilmeyen değerler
Lal olmuş dillerin bülbül gibi şakıyabileceği
Pisliklerin halının altına süpürülmediği
Sümen altlarının olmadığı
Dümenin filozoflarda olduğu
İnsanın Tanrıdan başkasına kul olmadığı bir yer
Varsın olmasın, tasavvuru bile güzel
Gidiyorum, ardıma bile bakmadan.

[mehmet karakoca]

Heceler Düşer Kalemimden
Heceler düşer kalemimden
Dudak dudak çarpar öpüşler
Sevdaya kucak açarım
Papatyalar sarar dağın eteğini.

Asi yanlarım törpüde
Her şey demokrat bir hile
Seyis atımı eğerle
Dağ dorukları bekler efesini.

Gülüşler süzülür maskelerden
Balo değil, hayatın ta kendisi
İşim olmaz gösterişle
Onur dağlaştırır nefesimi.

Ne mevzuat ne mevduat
Asıl gerek maneviyat
İlkeler, değerler tepetaklak
Değersizlikler örer kafesini.

[mehmet karakoca]

Hatırı sayılır bir çiçek buldum
Hatırı sayılır bulmamış… olsun
Bal arısı oldum özüne kondum
Öğlen uykusunu bölmemiş… olsun

An geldi... bülbülün nağmesi oldum,
An geldi... yağmur damlası,
An geldi güneşin hüzmesi oldum…
Açıp goncasını gülmemiş… olsun

Ah, gökte aradım oysa yıllardır
Uçurtmalar saldım maviliğine
Mehtaba dargındım perdedir diye…
Al çiçek halimi görmemiş… olsun

Oysa; ne güller geçmiştim, ne yıldızlar,
Ne işveler... ne selamlar... ne nazlar,
Ne diyarlar... ne baharlar... ne yazlar
Çilemi çileden saymamış… olsun

...
Toprağımı toprağına al çiçek
Avazımı sükûtuna
Bu kez duygularım bir başka sırlı
Kuruntularını sök at… 'al çiçek'
Gergin burkuntular artık son olsun…

[mehmet karakoca]

Büküldü boynum yine eflatun nergis gibi
Toprağı kokluyorum yıldızlardan vazgeçtim

Rüzgarla gelirmi diye merhaban
Bekledim, bekledim sonra vazgeçtim

Sitemlerim sinemde düğüm düğüm
Düşünmekten açmaktan da vazgeçtim

Tohumum gitsin diye saçtım öylece
Ne sel geldi ne de tufan vazgeçtim

Bahçevanım vatanımdan gideli
Diken sardı açmaktan da vazgeçtim

Tek çarem toprağa dökmek hüsnümü
Sukutumdan sururumdan vazgeçtim

[mehmet karakoca]

Esmesin rüzgarlar,yağmur istemem,
Bu hayat selinin aktığı yeter.
Saplanıp kalmışız çamur gölüne,
İnsanın insana ettiği yeter.

Gönlümün mağbedi ulu bir çınar,
Bu gönül ne için,kim için ağlar,
Yüreğim çarparken,gözlerim kanar,
Kardeşin kardeşten çektiği yeter.

Dünyayı söz verip bekle deseler,
Ne arzun var ise denkle deseler,
Bir dilek tutupta ekle deseler,
Kin ile nefretin bittiği yeter...

[mehmet karakoca]

Güncelliğini korur
Ne kadar geçse de zaman
Şiir ve sen, ve de ben
Bir mısra gibiyiz inan.

İki kere iki dört
Ruhum bir bütün
Sensizliğime çağrı
Arıyorum bütün gün.

Şiir ve sen, ve de ben
Duygularım karmakarışık...
İnan ki, ruhum
Bir seninle barışık.

[mehmet karakoca]

Rüzgar eser geçer başımdan
Üşürüm ben aldırmam
Göller olur göz yaşımdan
Ağlarım ben aldırmam

Kalbimde yaşarım senin sevgini
Güneşte bulurum yedi rengini
Her gece ararım bitmez aşkını
Yinede pes etmem ben aldırmam

Ya sonra
Ya sonra diyorsun
Sonralar hiç olmuyor
Hep geçmişi yaşıyorsun

Bir ağaçta görüyorsun kendini
Sonbahar yaprağısın düşmeye hazır
Ağlıyorsun,sızlıyorsun,günaha giriyor..
Yalvarıyorsun Allah'a

Ya sonra
Ya sonra diyorsun
Sonralar hiç olmuyor
Hep geçmişi yaşıyorsun

[mehmet karakoca]

Bir an kayboldun gibi! yaşadım kıyameti
Yoruldun ama buldun ey kalbim emaneti.

Yeniden su yürüdü dalıma yaprağıma
Bir bakışın can verdi kurumuş toprağıma.

Çiçeğe durdu kalbim içtim parmaklarından
Göz çeşmem suya erdi sevda kaynaklarından.

Bir aydınlık denizin sonsuz derinliğinde
Yüzüyorum gözünün yeşil serinliğinde.

Bir ışık bir kelebek biraz çiçek biraz kuş
Yeni bir ülke yüzün ellerimde kaybolmuş.

Soluğum bir kuş gibi uçuyor ellerine
Kapılıp gidiyorum saçının sellerine.

Gözlerinden göğüme sayısız yıldız akar
Bir gülüşün içimde binlerce lamba yakar.

Bir kurtuluştur o an çağrılsa senin adın
Sesin ne kadar sıcak sesin ne kadar yakın.

Tabiat bir bembeyaz gelinlik giymiş gibi
Yüzüme kar yağıyor sanki elinmiş gibi.

Sensiz geçen zamanı belli yaşamamışım
Sensizlik bir kuyuymuş onu aşamamışım.

Bir yol buldum öteye geçerek gözlerinden
İşte yeni bir dünya peygamber sözlerinden.

Ölüm bize ne uzak bize ne yakın ölüm
Ölümsüzlüğü tattık bize ne yapsın ölüm.

[mehmet karakoca]

DOST

Bir dostum vardı..
Gözlerinde aydınlık umutla bakan geleceğe
Yüreği hiç bükülmezdi bileği bükülse bile
Bazen ağlardı ama susardı
Severdi susmayı
Gözlerinde öfke okunurdu ben anlardım
O susardı

Sonra bir sigara yakardı
Susardı
Sigara dumanından yaşaran gözlerle bana bakardı
Ağlardı

Bir aşkı vardı
Her seferinde söyleyemez içine atardı
Bazen kimseyle konuşmaz dalıp gideri
Tutuklu kalırdı o yaz akşamlarında
Ben karışmazdım efkarını öldürür geri dönerdi

Sonra ayrıldık şimdi çok uzaklarda
özlemiyorum onu
Çünkü görüyorum
Yaktığım her sigaranın gözüme kaçan o ilk dumanında

[mehmet karakoca]

BAHAR AKŞAMLARI


Bir bahar akşamı bakıyorum,
Sessiz ve kimsesiz yollara.
Adresini şaşırmış, insanlara.
Kimi nereden, nereye koşturuyor.
Acımasız ayakkabılarıyla, basarken sarmaşıklara.
Kimi nereden, nereye yapa yalnız;
Çaresiz bakışlar altında,
Kimi acımasız bizanyum sokaklarında.

Bir bahar akşamı bakıyorum,
Sessiz insanlara.
Çaresizlik içinde kıvranan,
Bükük boyunlara.
Elinden tutanı olmayan,
Yalnız insanlara.

Bir bahar akşamı bakıyorum,
Rehbersiz insanlara.
Çaresizlikten, koşuşturanlara.
Kederini içine atanlara, bakıyorum.
Adresini yitiren insanlara bakıyorum.

İnsanlar hep böyleyken,
Sen niye...