| özledim seni çocuk gibiyim bugünlerde.herseyden alınıyorum.biri azcık içime dokunacak bir söz söylese ağlayacak gibi oluyorum.sanki sonu olmayan kapkaranlık bir yoldayım da çıkş arıyorum.gülüşlerim bir türlü yansımıyor dudaklarıma.hep yarım hep eksik günler yaşıyorum..yüreğim ağır geliyor bana.hayata karşı bir yenilmişlik,bir boş wermişlik içindeyim.oysa kent uzun zaman sonra güneşe açtı kucağını.bense nereye gitsem gri bulutları sürüklüyorum peşimden.güneş bir benim için doğmuyor nedense.gece yarılarında sıçrayarak uyanıyorum nicedir.nicedir huzurla uyumanın ne demek olduğunu unuttum.yeni güne dayanılmaz kalp ağrılarıyla başlıyorum.tatsız tuzsuz bir hayat işte.bu salak,bu saçma,bu delice mutsuzluktan kurtulmak istiyorum.ama,mümkün olmuyr.nereye baksam seni görüyorken nasıl yapacağım bunu?bunca zaman sonra gidişinin beni böylesine teslim alacağını bilseydim.''GİT''dermiydim sana?gidişinin ardından her giden gibi bende bir iz bırakacağını we sonra yok olacağını düşünüyordum.olmadı...ben yüreğimden we beynimden çıkaracağımı sanırken seni,sen saklanmışsın bi yerlere.meğer hiç çıkmamışsın benden.meğer çoğalmışsın.kök salmışsın.şimdi yeniden çiçek açıyorsun,we yayılıyorsun bütün bedenime.seni yok sayarken yaşamak daha kolaydı.kalbimin önüne bir duwar örmüştüm.aslında ben değilde sen örmüştün o duwarı bilmeden.acı,özlem,hüzün gibi duygular giremiyordu yüreğime.kendimce rahattım.bir yol tutturmuş gidiyordum öylesine we beklentisiz.olmazdı diyorum.imkansız bir asktı diyordum awutuyordum kendimi.şimdi seninle yaşadığm ne warsa resmi geçide çıkmış tören kıtaları gibi önmden geçiyor.bu kent,bu sokaklar,köşedeki park.sahildeki dondurmacı,meydandaki simitçi.küçük masaları olan meyhane hepsi sanki'o burda'dermişçesine birer birer dikliyor önüme.söyler misin?bütün bunları yaşarken nasıl silebilirim seni?nasıl olmadığını warsayabilirim?
özledim seni yar...özleminle baş edemiyorum artık.'gel'desem gelir misin?kollarını koşarak açar mısın bana?bu sewdayı benimle ötelere taşır mısın?beni sensizlikten kurtarır mısın? |